Close

Archive for month: augustus, 2018

De Nikon Z6 en Z7 een camera introductie die zo ní-kon

Een camera introductie die zo ní-kon

Het zal je ongetwijfeld ter ore zijn gekomen. Nikon heeft de markt van de spiegelloze camera’s betreden met de Nikon Z6 en Nikon Z7. Op zich twee serieuze systeemcamera’s waarmee Nikon de concurrentie met voornamelijk Sony aan wil gaan. Na maandenlang wachten en wekenlang het publiek bespeeld te hebben met diverse teasers verliep de introductie van deze camera’s afgelopen week niet geheel vlekkeloos. Wat ging er mis?

De Nikon Z6 is de spiegelloze variant van de Nikon D750, terwijl de Nikon Z7 gezien kan worden als de spiegelloze variant van de Nikon D850. Met de introductie van beide camera’s laat Nikon in ieder geval zien dat zij de markt voor systeemcamera’s nu eindelijk serieus wil nemen. Dat blijkt ook wel want op papier zijn het twee prachtige camera’s. Door de nieuwe lensmonding heeft de nieuwe Z-Lijn van Nikon flink wat te bieden. Er zit potentie in het systeem dat Nikon afgelopen week heeft geïntroduceerd, toch verliep de introductie marketingtechnisch in ieder geval niet helemaal op rolletjes… En dat is zelfs nog maar zacht uitgedrukt.

De Nikon Z6 en Nikon Z7 – Full Frame systeemcamera’s van Nikon.

Veelbesproken en bijna verguisd

Er is al veel gezegd over deze nieuwe ‘Z-serie’ camera’s van Nikon. Véél ervan is flink overdreven en aangezet door zowel die-hard DSLR gebruikers als wel door ‘trollen’ die vinden dat hun eigen systeem beter is dan dat van een ander. Weer anderen willen hun (te vroege) overstap van Nikon naar bijvoorbeeld Sony vergoelijken door het systeem af te kraken. Toch zijn er ook terechte kritieken te horen. Met name de twijfels die te maken hebben met het autofocussysteem dat in deze nieuwe ‘Z-Serie’ camera’s van Nikon wordt toegepast is mogelijk terecht.

Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat autofocussystemen ook aanzienlijk verbeterd kunnen worden door het uitbrengen van firmware updates. Kijk bijvoorbeeld naar Fujifilm die voor de X-T1 het (oude) autofocussysteem compleet heeft vervangen door een volledig nieuw ontworpen autofocussysteem. Ook de Fujifilm X-T2 en X-H1 hebben flinke verbeteringen onder de motorkap ondergaan voor wat betreft de prestaties van het autofocussysteem door enkel de AF algoritmes flink aan te scherpen. Er is dus hoop voor toekomstige gebruikers van de Nikon Z6 en Nikon Z7.

Tegelijkertijd is het ook gewoon oliedom geweest van Nikon om pre-productiemodellen uit te rusten met een vroege firmware release (v0.51) en om deze modellen vervolgens toe te zenden aan diverse belangrijke influencers en videobloggers. Wanneer enkele van die videobloggers dan ook nog eens een bedenkelijke reputatie hebben voor wat betreft hun fotografische kunsten, terwijl ze door hun vlotte babbel door velen worden bewondert kan Nikon niet anders dan de schuld in eigen boezem steken.

Geen wonder dus dat mensen die eigenlijk al niet weten wat ze doen je vervolgens een slechte (p)review geven als een camera dan ook nog eens niet helemaal doet wat je zou verwachten… Niet iedereen begrijpt dat een vroege firmware release nog geen eindproduct is en dat er aan beta firmware releases vaak nog flink geschaafd moet worden om alles feilloos te laten werken.

Een Sony gebruiker die keurig (in het engels) verwoord wat er allemaal mis is gegaan met de introductie van de Nikon Z6 en Z7 systeemcamera.

Een ander veelbesproken punt is het batterijverbruik van deze nieuwe Nikon camera’s. Zowel de Z6 en Z7 zijn door CIPA gewaardeerd als tot maximaal ongeveer 330 opnames per acculading. Velen begrijpen niet dat een systeemcamera volledig elektronisch wordt aangestuurd. De sensor is immers altijd actief en je kijkt bovendien naar de wereld via een elektronische zoeker. Zo’n elektronische zoeker is in principe niets meer dan een klein LCD schermpje dat door diverse lensjes wordt vergroot.

Of die CIPA test nu correct is uitgevoerd is of niet. Er zijn websites en reviewers die claimen aanzienlijk meer opnames met deze camera’s te hebben gemaakt. Op DP Review kwam men zelfs uit op bijna 1500 opnames door tussendoor de camera steeds uit te zetten. Bovendien is het altijd verstandig om bij gebruik van een systeemcamera’s meerdere batterijen op zak te hebben. Ze dragen bovendien nauwelijks bij tot extra gewicht. Persoonlijk zie ik die 330 opnames (als Fujifilm gebruiker) niet als een echt probleem.

Een Nikon XQD geheugenkaart. Naar verluid bijgesloten in de doos voor wie deze camera koopt.

Meer controversieel dan dat het eigenlijk écht een probleem is het gegeven dat Nikon heeft besloten om de Z6 en Z7 uit te rusten met één enkel XQD geheugenkaartslot. Misschien is dat anno 2018 en gezien het feit dat zowel Sony als Fujifilm er met hun eerdere modellen al op zijn aangesproken niet zo slim geweest.

Tegelijkertijd kent XQD een compleet andere techniek voor het opslaan van data dan SD en is XQD in de praktijk een bewezen zeer betrouwbaar opslagmedium gebleken. Zo herkent XQD bijvoorbeeld foute geheugenblokken en foutief weggeschreven data. Voor wie minder thuis is in deze zaken roept een camera met één enkel kaartslot nogal wat vragen op. Zeker als dat ook nog eens is voor een camera die gericht is op de (semi-)professionele fotograaf. Je kunt het de fotograaf immers niet kwalijk nemen dat hij al die verschillende opslagmedia en de sterke en zwakke punten van ieder van die opslagmedia niet kent… Zelf zou ik er dus geen probleem mee hebben als mijn eigen camera uitgerust zou zijn met een enkelvoudig XQD geheugenkaartslot. Toch kan ik mij ook voorstellen dat anderen daar anders over denken.

Los daarvan beschikt de Nikon Z6 en Z7 naar verluid over een ‘open’ Wifi systeem. Dat betekent dat de Wifi verbinding niet per definitie tot stand hoeft te worden gebracht naar een smartphone of tablet, maar dat deze camera ook direct via Wifi verbonden kan worden aan een computer of zelfs direct kan worden verbonden aan een draadloos opslagsysteem. Voor wie wil kan met deze camera’s dus ook direct draadloos backups maken naar een daartoe uitgeruste harde schijf, zoals bijvoorbeeld de WD Passport.

Ook hier kan ik niet anders zeggen dan dat het gewoon dom is geweest dat Nikon hier niet goed heeft geluisterd en gekeken naar Sony en Fujifilm. Beide bedrijven hebben geleerd dat veel fotografen nu eenmaal de zekerheid willen van twee geheugenkaartsloten en dat zij niet met minder tevreden zijn. Het kan ook zijn dat Nikon op dit punt de poot stijf heeft gehouden en tegen alle wijsheid in heeft besloten om juist op dit punt te bezuinigen. Als dat laatste het geval is geweest dan komt die zuinigheid hen nu duur te staan.

Als ik geïnteresseerd zou zijn in deze Nikon Z6 of Z7, dan zouden de genoemde ‘problemen’ mij er in ieder geval niet van weerhouden deze camera gewoon te kopen als ik dat zou willen. Veel van de genoemde problemen kunnen namelijk eenvoudig via een firmware update worden opgelost. Ben je nog niet helemaal overtuigd? Dan is het natuurlijk verstandig om te wachten tot het moment dat Nikon deze camera’s daadwerkelijk uitlevert om dan te bezien of Nikon de door previewers gemelde problemen echt problematisch blijken te zijn. Danwel te wachten op een dergelijke firmware update.

Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat Nikon een halfbakken product op de markt gaat zetten dat voor hen juist zo belangrijk is voor hun eigen toekomst. Nikon heeft bovendien in het verleden altijd bewezen één van de besten te zijn geweest als het aankomt op prestaties van het autofocussysteem.

De Nikon Z6 en Z7 zijn beide uitgerust met een opklapbaar aanraakgevoelig scherm.

Een spannende tijd

De komende maanden zullen voor Nikon cruciaal zijn. Voor camerafabrikanten als Sony en Fujifilm betekent de introductie van de Z6 en Z7 dat zij zullen moeten innoveren of een extra tandje erbij moeten zetten om voldoende concurrend en aantrekkelijk te blijven voor de consument. Voor jou als fotograaf betekent het meer keuze en uiteindelijk méér waar voor je geld.

Nikon heeft nog een kleine maand om de genoemde software problemen op te lossen. Het zou mij zelfs niet verbazen als er een zogenoemde ‘Day 1 firmware release’ beschikbaar zal zijn, zodat de camera’s die momenteel al worden verscheept (per boot), dan alsnog snel kunnen worden bijgewerkt naar de laatste versie. Wat je nu hoort en leest is vooral veel geblaat. Niemand van ons heeft de camera daadwerkelijk al gebruikt of langdurig in handen gehad.

De échte test voor Nikon komt pas op het moment dat deze camera’s belanden in de handen van de consument. Pas dan zul je ook meer eerlijke reviews gaan zien. Wie nu een dergelijke camera in voorbestelling heeft staan, kan dan alsnog beslissen om tot aankoop over te gaan of er juist van af te zien.

De beschikbaarheid van de Nikon Z7 staat gepland voor een release die kort valt na de Photokina die van de Z6 voor November. Mochten de reviews tegenvallen, dan weet ik zeker dat in ieder geval Fujifilm een aantal mooie producten op de markt gaat zetten. Ook andere camerafabrikanten zullen ongetwijfeld net voor of tijdens de Photokina nog productaankondigingen gaan doen. Nikon weet dat ook en alleen om die reden al zullen ze ongetwijfeld alle zeilen bijzetten om van de introductie van hun eerste serieuze systeemcamera een succes te maken.

De Nikon Z6 en Z7 een systeemcamera met zogenoemde ‘Full Frame’ sensor.

Een laatste gedachte over de Nikon Z

Er zijn twee zaken die mij storen aan alle ophef die over deze nieuwe Z-Serie van Nikon gemaakt wordt. Het is voor mij dé reden geweest om deze blog te schrijven. Zoals je hebt gezien heb ik deze blog zo objectief mogelijk ingestoken. Allereerst omdat ik het Nikon gun dat zij een kans maken om van hun nieuwe systeemcamera een succes te maken. Maar ook omdat ik vind dat veel van de ophef teveel wordt uitvergroot tot proporties die niet meer tot elkaar in verhouding staan.

Was het een vergissing van Nikon om deze nieuwe systeemcamera’s uit te rusten met slechts één kaartslot? Ja! – Laten we daar duidelijk over zijn. Dat was gezien de ervaringen en negatieve reacties die zowel Fujifilm en Sony hebben gehad op eerdere modellen een domme ontwerpfout die Nikon had kunnen voorkomen. Tegelijkertijd is een camera slechts een stukje gereedschap. Een nieuwe camera maakt je nooit tot een betere fotograaf.

Tegelijkertijd lijken ineens alle fotografen die zich uitlaten over deze zaak zich ineens ‘professioneel fotograaf’ te noemen. Wanneer je dan wat verder duikt in bijvoorbeeld hun Facebook profiel blijkt dat nergens uit. Veel van deze zogenoemde ‘professionals’ slaan nog geen deuk in een pakje boter met hun fotografie… Zij ontstijgen niet het niveau van dat van ‘Ome Bob’ of ‘Tante Truus’. Ze zijn dus domweg niet professioneel of ze hebben geen kaas gegeten van fotografie. Ze blazen hoog van de toren maar hebben slechts weinig kennis van zaken.

Wanneer jij je door hen laat beïnvloeden in jouw aankoopbeslissing is dat geen verstandig besluit. Je maakt dan dat besluit op basis van allerlei onderbuikgevoelens van anderen die net als ik deze camera nog nooit in handen hebben gehad. Laten we eerlijk zijn, dat is toch niet slim! 

Wanneer jij van plan bent of twijfelt om deze camera(‘s) aan te kopen doe dat dan op basis van rationele afwegingen.

  1. Bekijk of je de lichtopbrengst en/of het aantal extra megapixels écht nodig hebt voor jouw type fotografie? Een camera met 45+ megapixels hebben mijn inziens alleen toegevoegde waarde als je bijvoorbeeld veel landschappen fotografeert en/of regelmatig foto’s wilt bijsnijden. Een dergelijk groot aantal megapixels is ook handig als je regelmatig grote afdrukken van je foto’s maakt. In ieder ander geval, bijvoorbeeld als je jouw foto’s enkel op internet plaatst, heb je zulke grote aantallen megapixels eigenlijk niet nodig.
  2. Nog meer ‘bullshit du jour’ is het gegeven dat je alleen objectieven zou moeten kopen met als grootste diafragma-opening van f1.4 of groter. Natuurlijk dergelijk glaswerk geeft een prachtige achtergrondonscherpte, maar ik durf wel te zeggen dat de meeste foto’s die je maakt vaak genomen worden op diafragmawaardes die veel kleiner zijn dan f1.4. Als ik in mijn eigen fotobibliotheek kijk dan is het meeste van mijn werk gefotografeerd met diafragmawaardes van tussen de f4 en f11. Objectieven met een groot diafragma zijn prachtig, maar vaak ook duur en veelal voor veel mensen vaak niet écht nodig. Objectieven met een groter diafragma bieden je vaak wel meer creatieve mogelijkheden, maar ze zijn veelal niet altijd noodzakelijk.
  3. Het is de fotograaf die de compositie, belichting en scherptediepte bepaald. De camera is slechts het gereedschap waarmee je die foto maakt. Een foto gemaakt met een camera die beschikt over slechts 16 megapixels kan mooier zijn dan die plaat die is geschoten met een camera die beschikt over 45+ megapixels. Dat ligt dan niet aan de camera, maar aan de persoon die achter die camera staat.
  4. Wanneer jij één van diegenen bent die zich zorgen maakt om schrijffouten op een geheugenkaart, bedenk je dan het volgende:
     
    Ten tijde van het filmrolletje kon er slechts één rolletje tegelijkertijd in de camera worden geplaatst. Je had minder foto’s tot je beschikking, maar de kans dat er wat mis ging was vele malen groter. Bijvoorbeeld omdat de film niet goed op de transportband lag. Een dergelijke fout kan evengoed optreden tijdens dat ene speciale en belangrijke moment. Of, het ontwikkellab kon je film verklootten door een fout. Bovendien een dubbel geheugenkaartslot is evenmin een garantie dat er niets mis kan gaan. Een registratiefout kan tot gevolg hebben dat een opname op beide geheugenkaarten foutief wordt weggeschreven. Je camera kan vallen, er kan waterschade optreden. Het sluiterblad kan blijven hangen. Er kunnen problemen zijn met de batterijen. Objectieven kunnen kapot gaan, of je kunt zelf een fout maken waardoor de opname mislukt. Bijvoorbeeld het verlies of kwijtraken van een SD geheugenkaart. Er kan werkelijk van alles gebeuren waarom een opname niet correct wordt geregistreerd of waardoor een opname verloren kan gaan. Wie meer zekerheid zoekt doet dat door gebruik te maken van backup camera’s en door belangrijke momenten ook met beide camera’s te registreren. De kans op schrijffouten is echter gigantisch klein. Ik zeg niet dat het je nooit kan gebeuren. Maar hoe vaak is het je werkelijk overkomen? Hoe vaak was dat écht een probleem en hoe vaak ben je daardoor écht álle foto’s kwijtgeraakt? Doordat XQD als opslagmedium bovendien een heel andere (betere) techniek hanteert dan bijvoorbeeld SD geheugenkaarten wordt de kans op schrijffouten en worden eventuele problemen met geheugenkaarten aanzienlijk kleiner dan bijvoorbeeld bij het gebruik van SD geheugenkaarten. Ik durf persoonlijk wel zover te gaan om te zeggen dat één XQD geheugenkaartslot betrouwbaarder is dan twee SD geheugenkaarten.

Kortom het gebruik van XQD in de Nikon Z-serie camera’s maakt dat minstens zoveel kunt genieten van deze camera’s dan dat je kunt met een camera die beschikt over twee geheugenkaartsloten. Maak je dus niet te druk over iets dat eigenlijk geen echt probleem is. De kans dat een foto door eigen fouten mislukt is vele malen groter dan dat een opname mislukt door technische problemen.

Wanneer je voornemens bent om deze camera te kopen. Koop hem dan gewoon. Geniet en ga fotograferen. Ik ben ervan overtuigd dat de Nikon Z systeemcamera’s je veel te bieden zullen hebben en dat het uiteindelijk een groot succes zal blijken te zijn. Laat je niet weerhouden door een paar domme marketingblunders van Nikon en een paar azijnzeikerds die van mening zijn dat een camera enkel ‘professioneel’ is wanneer deze beschikt over een dubbel geheugenkaartslot.

Had men bij Nikon iets meer opgelet, dan had het allemaal niet zo hoeven te lopen. Dan waren blogs als deze niet nodig geweest.

Fujifilm ‘fanboy!’…

Je kent ze wel de Canon jongens, de Nikon meisjes en de Sony ‘luitjes’. Je hebt ze ook van Leica, Olympus en Pentax, maar daar zijn de aantallen gebruikers stukken kleiner van. Enfin, het komt erop neer dat je vaak ‘fan’ bent van je eigen merk. Soms is het zelfs te vergelijken met voetbalfans die ook zo voor hun eigen ‘club’ kunnen zijn. En iedereen kent er wel eentje, zo’n fotograaf die persé vertelt dat ze camera X van merk Y moeten kopen. Ze noemen ze vaak fanboys. Ik kom er later op terug!

Ergens in de polder…

Laatst was ik nog bij een camerawinkel, ergens in de polder. Daar kwam ik een fotograaf tegen die zo fanatiek was dat hij een beginnende fotograaf ervan zelfs in de winkel nog probeerde te overtuigen dat hij persé die specifieke Sony camera moest kopen. Vooral, omdat ze de beste sensoren maken, het grootste dynamische bereik zouden hebben en over de beste ISO prestaties zouden beschikken. Daarmee zou die camera en dat merk ook absoluut de beste en meest vooruitstrevende  camera’s maken. Een ander probeerde hem nog even over te halen naar Canon, want ‘professionals’ gebruiken Canon… en voor een reden… Welke vertelde hij er echter niet bij.

Leica kent ook zulke gebruikers. Zij het dat zij wat meer snobistisch reageren. Zij vertellen je dat alles speciaal is aan hun Leica en dat wanneer je éénmaal een Leica hebt vastgepakt je nooit een ander merk meer zult gaan gebruiken.

Om eerlijk te zijn – Ik begrijp dat niet helemaal. Uiteindelijk is het verschil tussen de verschillende merken camera’s helemaal niet zo groot en slechte camera’s zijn er tegenwoordig absoluut niet meer te koop. Ieder merk heeft zijn sterke en zwakke punten. Niet één is de perfecte camera.

Er wordt op internet ook veel gediscussieerd over één stopje verschil in ruisprestaties, of het kleine verschil in scherptediepte tussen APS-C en 35mm kleinbeeld. Of websites die claimen objectief te zijn, maar vervolgens camera X een lagere score toekennen dan camera Y terwijl beide dezelfde tekortkomingen hebben. Het draait dan toch vaak om marketing en commercie. Een goede adverteerder is immers veel geld waard en dat maakt dan ineens dat camera X een ‘zilveren’ score krijgt terwijl camera ‘Y’ (die net even vaker adverteert) een ‘gouden’ aanbeveling krijgt.

Ik weet het zeker! Ook jij ziet uiteindelijk net als ik het verschil niet tussen een foto die is gemaakt met een Canon, Nikon, Sony, Fujifilm, Leica, Pentax of Olympus camera. Opmerkingen als ‘die foto kan alleen gemaakt zijn met een Canon, of je had die foto niet kunnen maken zonder dat je een Nikon had gebruikt. Ze zijn allemaal schromelijk overdreven.

Waarom? Omdat een RAW bestand ongeacht met welk merk of type camera de foto gemaakt is altijd zo kan worden aangepast zoals jij dat wilt. Uiteindelijk zou je met een beetje moeite alle foto’s van alle verschillende merken zo kunnen bewerken dat ze allemaal dezelfde ‘look & feel’ kunnen krijgen.

Camera’s en merken verschillen onderling uiteraard wel. Maar het zit hem vaak in de ‘kleine dingen’. Veelal gaat het daarbij om instellingen of bepaalde innovaties die de ene camera wel, en de andere niet heeft. Het gras is bij de ene camerafabrikant echt niet veel groener dan bij de andere. Ik weet dat, omdat ik al een aantal keer van merk gewisseld ben en van ‘APS-C’, naar ‘Full Frame’ en weer naar ‘APS-C’ ben gegaan. Ik kan je verzekeren, uiteindelijk is ieder merk min of meer gelijk.

Waarom ik deze blog schrijf en ik je dit vertel…

Nou, het zit zo! Ik denk dat er velen zijn die zullen zeggen over wat ik hierboven geschreven heb. ‘Maar Greg, dat kun jij ook zijn’. Ik word namelijk zéér regelmatig uitgemaakt voor een ‘Fujifilm Fanboy’. Het verklaart ook direct de titel van deze blog.

En… inderdaad ik ben momenteel nog steeds behoorlijk tevreden over mijn Fujifilm apparatuur. Ik ben vooral blij dat ik lang geleden de stap al heb gemaakt van een zware en logge spiegelreflex naar een systeemcamera.

Weet je wat het is?

En waarom ik vind dat Fujifilm zulke fijne camera’s maakt?

En, ben ik eigenlijk wel een echte ‘fanboy’?

Ik ga het je vertellen! Wie mijn boek heeft gelezen weet al wat Fujifilm anders maakt dan de andere merken. Het zijn slechts twee kleine dingen die voor mij het verschil maken tussen Fujifilm of merk Y. De eerste is het bedieningsgemak en de tweede zijn de kleuren die deze camera’s kunnen produceren. De JPEG opnames die uit deze camera’s komen zijn zelfs subliem.

Wat mij bijzonder aanspreekt aan de camera’s die Fujifilm produceert is hun ‘retro’ gestyleerde look. “Ouderwets” van buiten, maar “Modern” van binnen. Wanneer ik met mijn X-Pro2 op stap ben wordt mij regelmatig gevraagd of ik nog analoog fotografeer. Dat is natuurlijk hartstikke leuk, maar die vraag wordt mij al niet meer gesteld zodra ik op pad ben met mijn X-H1. Toch vind ik ook dat een hele fijne camera in het gebruik. De reden is dan niet zozeer de looks van deze camera. Want de X-H1 is toch best een lelijk eendje onder de Fujifilm X-Serie.

Nee, het zit hem in het DNA. De wijze waarop deze camera’s van Fujifilm werken. De knoppen voor de sluitertijd, de wijze waarop je de ISO kunt instellen en bovenal de diafragmaring op de de objectieven om het diafragma in te stellen. Het ontbreken van de PASM knop (sorry X-T20 gebruikers) vind ik een verademing. Met deze camera’s hoef je niet in het menu te duiken om de ISO te wijzigen. Alle belangrijke functies zijn onder fysieke knoppen aanwezig. Misschien komt het wel omdat ik nog stam uit de tijd dat analoge fotografie nog heel gewoon was en dat iedere spiegelreflexcamera over zulke knoppen beschikte. Ik vind het domweg een genot om op deze wijze mijn camera’s te kunnen bedienen.

Een tweede reden waarom ik enthousiast ben over Fujifilm? De kleuren. Ze zijn uniek voor het merk en je kunt eraan afzien dat Fujifilm vele decennia ervaring heeft op het gebied van kleurbeleving. Met name de JPEG bestanden die rechtstreeks uit deze camera’s komen rollen zijn wonderbaarlijk mooi van kleurtoon.

Nu zullen een aantal van jullie mogelijk zeggen “Ja en? Je fotografeert toch RAW”? Natuurlijk! Fotograferen in RAW is superhandig, maar waarom fotografeert iedereen eigenlijk RAW? De eenvoudige reden is dat veel camerafabrikanten geen kaas hebben gegeten van kleurbeleving. Ze maakten tot voor het digitale tijdperk alleen de doosjes waar het filmrolletje in ging, maar van kleurbeleving hoefden ze geen verstand te hebben. Om die reden zijn de kleuren van de meeste camerafabrikanten dan ook niet bepaald direct ‘mooi’ te noemen op het moment dat ze direct uit de camera komen rollen. Je bent dus eigenlijk veel tijd kwijt in een RAW bewerker om je lelijk gekleurde foto’s’ weer mooi te laten ‘shinen’.

Tijd die je ook aan andere dingen had kunnen besteden in plaats van achter je computer. De JPEG bestanden die rechtstreeks uit de Fujifilm camera’s komen zijn uniek in hun soort en minstens zo goed als die RAW bestanden waar je uren tijd aan hebt moeten besteden om ze zo te krijgen zoals ze ogen. Als een camera je dus beelden kan geven die je niet hoeft te bewerken is dat dus eigenlijk super prettig!

Je zult je misschien afvragen waarom ik aan dit artikel foto’s heb toegevoegd van het zeilen? Nou dat zit zo. Een tijdje geleden heb ik gezeild op een oud schip. Een zogenoemde Hagenaar. Dat is een boot die aan het begin van de 20e eeuw stenen vervoerde naar Den Haag omdat die stad destijds enorm groeide. Omdat je niet zo heel vaak de kans hebt om op een dergelijke boot mee te varen bracht ik mijn X-Pro2 mee om er foto’s van te maken.

Ik had niet veel zin om die foto’s achteraf nog flink te moeten bewerken en dus heb ik gekozen voor de filmsimulatie ‘Provia’ en nog enkele tweaks gemaakt in de witbalans instelling waardoor deze foto’s nog meer ‘pit’ kregen. Wat je ziet is nauwelijks nog door Lightroom aangeraakt! Toegegeven, ik heb wel gebruik gemaakt van een polarisatiefilter.

Zien deze foto’s eruit als typische JPEG bestanden, zoals je die kent uit je Canon, Nikon of Sony? Ik geloof het niet! Dat komt omdat deze foto’s er direct nadat ze genomen zijn al lijken op foto’s die bewerkt zijn in een RAW editor.

Met wat handigheid een Fujifilm camera en wat achtergrondinformatie over deze camera’s kun je dus foto’s maken waar je achteraf niet of nauwelijks meer wat aan hoeft te doen. Dat levert mij dus een enorme tijdsbesparing op. Tijd die ik anders achter de computer had moeten doorbrengen om de foto’s zo te krijgen zoals je ze hier nu ziet.

Dat is dus de ware reden waarom ik enthousiast ben over Fujifilm camera’s. Niet zozeer om het merk zelf!

Ik kan namelijk nog steeds niet begrijpen waarom camerafabrikanten destijds het gemak van de de knoppen en een diafragmaring in de oude doos hebben gestopt om er vervolgens niet meer naar om te kijken. Juist die bediening via de knoppen en de diafragmaring is waarom ik zo enthousiast ben over deze camera’s. En die kleuren? Die zijn domweg gewoon erg prettig om naar te kijken. Zouden er andere camerafabrikanten komen die deze manier van het bedienen van een camera weer terugbrengen in hun nieuwe ‘spiegelloze’ modellen? Dan kunnen die merken mogelijk rekenen op hernieuwde belangstelling. En.. of ik een fanboy ben, dat mogen jullie vervolgens nu zelf bepalen.

Meer weten over Fujifilm X-Serie camera’s?

Ben je al een Fujifilm gebruiker, of zou je graag meer willen weten over Fujifilm camera’s uit de X-Serie, dan is er ook een hele leuke Facebook groep die ik onderhoud en waar je lid van kunt worden. ‘Fujifilm X-Serie Vraagbaak en Foto’s‘, is momenteel de grootste Fujifilm X community van de Benelux. Klik op deze tekst om lid te worden van deze groep.

Meer afbeeldingen