Technologie en ik? Dat was liefde op het eerste piepje. Van de Commodore VIC-20 via de Commodore 64 tot mijn huidige Mac. Altijd nieuwsgierig naar hoe iets werkt, én naar hoe je daar woorden aan geeft die blijven hangen.

Een Mac is voor mij geen statussymbool, maar gereedschap. Het middel waarmee ik denk, schrijf en verbanden leg. Sterk spul, maar geen Fisherman’s Friend. Die zijn vooral pittig. Wat mij interesseert is niet scherpte om de scherpte, maar scherpte met inhoud en gevoel. Dat merk je.

Schrijven doe ik al zolang ik me kan herinneren. Korte verhalen, zelfverzonnen advertenties, absurde slagzinnen. Ik speelde ‘reclamebureautje’ nog voordat ik wist dat het een vak was. Het was al snel duidelijk waar mijn nieuwsgierigheid lag: niet alleen in wat je zegt, maar in wat het doet.

Bij Philips stond ik midden in de introductie van cd-recorders. Mijn rol was niet om te roepen dat je voortaan zelf cd’s kon maken, maar om te zorgen dat mensen begrepen wat dat voor hen betekende.

Bij Sony maakte ik van dichtbij de opkomst van de eerste digitale camera’s mee. Foto’s die direct klaar waren. Daar ontdekte ik iets wat me is bijgebleven: het verschil zit zelden in de techniek zelf, maar in de manier waarop je die techniek vertaalt naar betekenis.

Die les zie ik nu opnieuw bij AI. Geen toverstaf die alles ‘beter’ maakt, maar ook geen bedreiging. Het is krachtig gereedschap. Interessant niet vanwege de tools zelf, maar vanwege wat ze blootleggen binnen het communicatievak: dat veel werk uitvoerend was, en dat de echte waarde zit in denken, duiden en kiezen.

Het gaat mij om wat blijft hangen. Niet om verhalen die je hoort, maar om inzichten die je voelt en die iets in beweging zetten.

En als mijn laptop dichtklapt, sta ik vaak achter mijn camera, ben ik op het water of verdiept in een goed boek. Nog steeds nieuwsgierig. Misschien wel meer dan ooit.