Technologie en ik? Dat was liefde op het eerste piepje. Van de Commodore VIC-20 via de Commodore 64 tot mijn nieuwste Mac — altijd nieuwsgierig naar hoe iets werkt én hoe je dat verhaal zo vertelt dat het blijft hangen.

Een Mac is het gereedschap waarmee ik mijn verhalen vertel en laat beleven. Sterk spul — maar geen Fisherman’s Friend: die zijn vooral pittig. Mijn teksten zijn minstens zo doeltreffend, maar dan met inhoud én gevoel. Dat voel je. Dat proef je.

Schrijven doe ik al sinds ik een pen kon vasthouden. Korte verhalen, zelfverzonnen advertenties, de zotste slagzinnen — ik speelde ‘reclamebureautje’ nog voordat ik wist dat het een beroep was. Mijn lot was bezegeld: marketing en communicatie, het kon niet anders.

Zo stond ik bij Philips middenin de introductie van cd-recorders. Mijn taak was niet om te roepen dat je voortaan zelf cd’s kon maken, maar om ervoor te zorgen dat iedereen begreep dat het kon.

Bij Sony liep ik mee aan de frontlijn van de eerste digitale camera’s. Een nieuwe wereld, waarin foto’s direct klaar waren. En waarin ik ontdekte dat het verschil niet zit in de techniek zelf, maar in hoe je die techniek vertaalt naar een voordeel dat iemand voelt.

Nu is het AI. Geen toverstaf, maar gereedschap. GPT’s, prompts, AI-agents — ik bouw ze voor je, zodat de kracht van technologie jouw boodschap versterkt, zonder dat jij de regie uit handen geeft.

Het gaat me om wat blijft hangen. Niet verhalen die je hoort, maar verhalen die je — en jouw publiek — blijft voelen.

En als mijn laptop dichtklapt? Dan ben ik achter mijn camera te vinden, op het water of verzonken in een spannend boek — nieuwsgieriger dan ooit.